Part -3

" ಜರವಾ...!! "

"ಹೌದು...!ನಾನು ಜರವಾ ಕಾಡು ಜನರ ಗುಡಾರವೊಂದರ ಒಳಗಿದ್ದೆ.ಮೊದಲು ಯಾವುದೋ ಕಾಡು ಜನರ ಪಂಗಡ ಒಂದರ ಗುಡಿಸಲು ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು.ಆದರೆ ಕ್ರಮೇಣ ನಾನು ಓದಿದ್ದ ಹಲವು ರಿಸರ್ಚ್ ಜರ್ನಲ್ ಗಳು ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಸುತ್ತತೊಡಗಿದ್ದವು.ನಾಗರೀಕತೆಯ ಸಣ್ಣ ಗಾಂಧಲೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ಹಾಯಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಏಕಮಾತ್ರ ಕಾಡುಪಂಗಡ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ.ಇವೆಲ್ಲ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದು ನಾನು ಮತ್ತೆ ಕಣ್ಣುಬಿಟ್ಟಾಗಲೇ.ಆಗ ನಾನು ಗುಡಿಸಲಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದೆ.ನಿಧಾನವಾಗಿ ಎದ್ದು ಹೊರಬಂದೆ.ಯಾವುದೋ ನಿಶ್ಶ್ಯಕ್ತಿ ನನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು,ಡ್ರಗ್ಸ್ ಅನ್ನು ಸೇವಿಸಿದ ಜೀವವಂತೆ ನಾನು ತೇಲಾಡುತಿದ್ದೆ.ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗಾಡುತಿದ್ದವು.ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಮಣ್ಣು ಕಲ್ಲುಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಗೋಡೆಯನ್ನು ಆಧಾರವಾಗಿಸಿ ಹೊರನೆಡೆದೆ.ಪ್ರಖರವಾಗಿಯೇ ತನ್ನ ಅರಿವನ್ನು ತೋರ್ಪಡಿಸುತಿದ್ದ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ನನ್ನ ಕಣ್ಣನ್ನು ಕುಕ್ಕಿದವು.ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡು ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಅಚ್ಚರಿಯೇ ಕಾದಿತ್ತು.ನಾನು ಇದ್ದ ಗುಡಿಸಲ ಹೊರಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸಭೆಯೇ ಸೇರಿತ್ತು.ಕಪ್ಪು ವರ್ಣದ ಹಲವು ಜನರು ನನ್ನನ್ನೇ ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಪಿಳಿ ಪಿಳಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದರು.ಅವರು ನನಗೆ ಏನೋ ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು,ಆದರೆ ಭಾಷಾ ವೈಪರೀತ್ಯ ನಮ್ಮ ಸಂವಹನ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರೆಯದಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು.

ಸನ್ನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿದೆವು.

ಅವರಿಗೆ ನಾನು ಬಂದದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನ ತಪ್ಪುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕ್ಷಮೆ ಬೇಡಿದರು.ಅವರಿಗೆ ನಾನೊಂಬ್ಬ ಆಗುಂತಕನಾಗಿ ತೋರಿದೆನಂತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಈ ರೀತಿ ಮಾಡಿದರಂತೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹರಟುತ್ತಾ ಇರುವಾಗ ಒಂದು ಬಸ್ಸಿನ ಶಬ್ಧ ಕೇಳಿತು. ನನಗೆ ನೆನಪಾಯಿತು, ಹೀಗೆ ದಿನದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ನಿರ್ಧಾರಿತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅದೂ ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿನ ಸುರಕ್ಷತೆಯೊಂದಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾನು ಇಲ್ಲಿಂದ ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಲು ಇಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ನಾನು ರಸ್ತೆ ತಲುಪುವ ವೇಳೆಗೆ ಬಸ್ಸು ನನ್ನ ಕೈಲಿ ಓಡಿಯೂ ತಲುಪಲಾರದಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಆದರೆ ನನ್ನ ಅವಕಾಶಗಳು ಮುಗಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಒಮ್ಮೆ ಹೋದ ಬಸ್ಸುಗಳು ಮತ್ತೆ ಬರುತಿದ್ದವು.

ಕಾಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತೆ. ಕೊನೆಯ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳು ಉಳಿದಿರುವಾಗ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇಷ್ಟು ದೂರದವರೆಗೆ ಬಿಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ಜೊತೆಗಾರರಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದವರೆಲ್ಲ ಹೊರಡತೊಡಗಿದರು. ಸಾಮಾನ್ಯ ಬೀಳ್ಕೊಡುಗೆ ನಂತರ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಒಬ್ಬನೇ ಕಲ್ಲೊಂದರ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಆಗ ಕೇಳಿಸಿತು ಭಾರವಾದೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಸದ್ದು. ನನ್ನೆಡೆಗೆ ಒಬ್ಬ ಜರವಾದ ಮುದುಕನೊಬ್ಬ ಬರುತಿದ್ದ.

ಬಂದವನೇ, " ಮಗೂ ನಿನಗೆ ನಾನೊಂದು ವಿಷಯ ಹೇಳಬೇಕು" ಎಂದ ನಾಗರಿಕವಾಗಿ ಅಧೀಕೃತವಾಗಿರುವ ಭಾಷೆ!!

" ...ಹೇಳಿ..." ಎಂದು ತಡವರಿಸುತ್ತಾ ಕೇಳಿದೆ.

" ಮಗೂ ನಿನ್ನ ತಾಯಿ ಯಾರೆಂದು ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತೆ? "

ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ, ಇಂಟರ್ವ್ಯೂಗಳು ಮುಂತಾದ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಉತ್ತರ ಇಲ್ಲದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ತುಂಬಾನೇ ಹಿಂಸೆಗೊಳಗಾಗಿದ್ದೆ. ಈಗ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದ್ದೆ,  ಅದೂ ಯಾವೊಂದು ಸಣ್ಣ ಊಹೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲದೇ.

" ಗೊತಿಲ್ಲ " ಎಂದೆ , ನನ್ನ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿನ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ ನನಗೇ ತಿಳಿಯುತಿತ್ತು.

" ಜಾಸ್ತಿ ಹೇಳಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ನಿನ್ನ ನೀಲಿ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು  ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನೋಡುತ್ತಿರುವುದು ಅಲ್ಲ!!. ಇಪ್ಪತ್ತು-ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳ ಮುಂಚೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೀಗೆ ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದಾಗ ಇಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ದಿನ ಇದ್ದ. ಅವನೇ ನನಗೆ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸಿದ್ದೂ ಅವನೇ. ಆತ ಯಾರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೇಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ . ಆತ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡ ಎಂದರೆ ನನ್ನ ಮಗಳು ಐರಾ... (ಏನೋ ಉಚ್ಚರಿಸಲಾಗದ ಹೆಸರೊಂದನ್ನು ಹೇಳಿದ ಶಶಿಧರ್ ರವರೆ), ಆಕೆಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟೆ. ಹೀಗೆ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳು ಇದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಏನೋ ಅವನ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಈ ಸ್ಥಳವನ್ನು ನಿರ್ಗಮಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇದ್ದಷ್ಟು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಆ ಅವನ ಹುಟ್ಟೂರು ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಜನಗಳ ಬದುಕುವ ರೀತಿಯನ್ನು ಕಲಿಸಿದ. ಏನೋ ತಗಡನ್ನು ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದ ನನಗೆ ಅದೊಂದು ನೀರೆತ್ತುವ ಸಾಧನ,ತಂಬಿಗೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿಕೊಟ್ಟ. ಆಧುನಿಕತೆ, ಅದರ ಭಾಷೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಸವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದ.

ನಂತರ ಒಂದು ದಿನ ಅವನಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಗಂಡು ಮಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊರಟ.ಮತ್ತೆ ಆತಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. "

ಆತ ಮಾಡಿದ ಮೋಸಕ್ಕೋ , ಆ ಕಾಡು ಜನರ ’ಮದುವೆ’ ಎಂಬುದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಮುಗ್ದತೆಯೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡಿದ್ದರ  ಆತನ ಅತಿಯಾದ ಪ್ರಬುಧ್ದತೆಗೋ ಆತನ ಮೇಲೆ ರೋಷವುಕ್ಕಿ ಬರುತಿತ್ತು.

ಶಶಿಧರ್ ನ ಸಂವೇದನೆಗಳೂ ನನ್ನಂತೆಯೇ ಇದ್ದವೆಂದು ತೋರುತ್ತದೆ. ಆತನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಹನಿಯ್ಂದು ಜಿನುಗಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡೆ.

ಆತ ಮುಂದುವರೆಸಿದ,

" ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕೊರಗಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಗಳು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಳು. ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಮಾತನಾಡಲಾರಳು.ಅದಕ್ಕೇನು ಪರಿಹಾರವೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ.ಆಕೆ ಒಮ್ಮೆ ಆತನ ಮುಖವನ್ನೋ ಅತವಾ ಆತನ ಮಗನನ್ನೋ ನೋಡಿದರೆ ಸರಿಹೋಗಬಹುದು. "

" ಆತನನ್ನೇನ್ನೋ ಬಿಡಿ, ಆತನ ಚಿಕ್ಕ ಮಗು ಈಗ ದೊಡ್ಡವನಾಗಿರಬಹುದು. ಆತನನ್ನು ಗುರುತು ಹಿಡಿಯಬಹುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?" ನಾನೊಬ್ಬ ಭಾರಿ ಸಹಾಯ ಹಸ್ತ ನೀಡುವ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು ಒಳ್ಳೆಯ ಮುದ ನೀಡಿತು.

" ಸುಲಭ ! , ಆತನಿಗೆ ಅವರಪ್ಪನಂತೆಯೇ ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ನೆಡೆದಾಗ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಗುರುತೊಂದು ಬೀಳುತಿತ್ತು!! "

ನನ್ನ ಮೈಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ನಡುಕವೊಂದು ಶುರುವಾಯ್ತು. ಆತ ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ಮಗು ನಾನೇ ಎಂಬ ಸಂಶಯ ಕಾಡತೊಡಗಿತು. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನನ್ನ ಜೀವ ಕಾಣದ ’ಅಮ್ಮ’ನಿಗಾಗಿ ಹಾತೊರೆಯ ತೊಡಗಿತು.

ಆತ ನನ್ನನ್ನು ನನ್ನೊಡನೆ ಬಾ ಎಂಬಂತೆ ಸನ್ನೆ ಮಾಡಿದ. ನಾನು ಮೌನವಾಗಿ ಆತನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸತೊಡಗಿದೆ.

ಕಾಲುದಾರಿಗುಂಟ ಎರಡು ಕಿ.ಮೀ ನೆಡೆದಾಗ ಒಂಟಿ ಗುಡಿಸಲೊಂದರ ಇರುವಿಕೆ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂತು.

ಒಳಹೊಕ್ಕೆ, ಮೂಲೆಯಲ್ಲೊಂದು ಹಾಸಿಗೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬಳು ಮಲಗಿದ್ದಳು. ಇದೆಲ್ಲ ನಾನು ಮೊದಲೆ ಎಣಿಸಿದಂತೆಯೇ ಇದ್ದವು. ಆದರೆ ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಉಂಟುಮಾಡಿ ಸ್ತಂಭೀಭೂತಗೊಳಿಸಿದ್ದು ಸುಮಾರು ಮಧ್ಯವಸ್ಕನೊಬ್ಬನ ಹಾಗೂ ಹಸುಗೂಸೊಂದು ತೆವಳಿ ಹೊರಟ ನೀಲಿ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು!!! ಆಕೆಯ ಮಗ ನಾನೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ದೃಡಪಡಿಸಲು ಅಷ್ಟು ಸಾಕಿದ್ದವು. ನಾನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದೆ. ಮೆಲ್ಲನೆ ನನ್ನ ಕೈಗಳಿಂದ ಆಕೆಯ ಭುಜವನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕದಲಿಸಿದೆ. ಅರ್ಧ ಅರ್ಧವಾಗಿ ತೆರೆದ ಕಣ್ಣುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದವು. ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳೇನೋ ಅಶ್ರುತರ್ಪಣವನ್ನು ಹೊರಹಾಕುತ್ತಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಆಕೆ ಒಮ್ಮೆ ಏನೋ ಅರ್ಥವಾಗದ ಭಾಷೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ ಮುಗ್ಗಲು ಬದಲಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಮಲಗಿದಳು. ನಾನು ಅತ್ತ ತಿರುಗಿದಾಗ ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆತಂದ ಮುದುಕ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟಂತಾಯಿತಲ್ಲ ಎಂಬ ನಿರ್ವಿಣ್ಣತೆಯಿಂದ ಹೊರನೆಡೆದ. ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಆಕೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಎಬ್ಬಿಸುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಗುರುತು ಆಕೆಗೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವೆಂದೂ ಮತ್ತು ನನ್ನ ನೀಲಿ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ತನ್ನ ಮರೆತುಹೋದ ಒಡನಾಟ ಜ್ಞಾಪಕ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಮಾನಸಿಕ ವ್ಯವಧಾನ ಅವಳಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಗುಡಿಸಿಲಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆ ಮುದುಕ ಬಂದು ,

" ದೂರದಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಗಾಡಿಯ ಶಬ್ಧ ಕೇಳುತ್ತಿದೆ. ನೀನಿನ್ನು ಹೊರಡು ಮಗ " ಎಂದ.

ಏನನ್ನಿಸಿತೋ ಕಣ್ಣೀರಿನೊಂದಿಗೆ ಆತನನ್ನೊಮ್ಮೆ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಬಸ್ಸುಗಳು ತಲುಪಬಹುದ್ದಾದಂತಹ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದೆ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಬಂದ ಬಸ್ಸೊಂದು ನನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಕರೆತರುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಈಗ ನಾನು ನನ್ನ ಅದೇ ಹಳೆಯ ಜೀವನವನ್ನು ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

" ಸರಿ..." ಒಂದು ಬೆರಳಿನಿಂದ ತನ್ನ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಹನಿಗೆ ನೆಲದ ದಾರಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾ, ಶಶಿಧರ್ ಮುಂದುವರೆಸಿದ,

" ಇದರಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ತಲುಪುವ ಕಾರಣವೇನು? ನೀವೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ನಿಮಗೆ ಯಾವ ರೋಗವೂ ಖಾಯಿಲೆಯೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ..? "

" ನನ್ನದೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಸೋ ಕಾಲ್ಡ್ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿಯೋ ಅಥವಾ ಮಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿಯೋ ಗುಣಪಡಿಸಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ ನನಗುಂಟಾಗಿದೆ. ನೀವೊಬ್ಬರೇ ನನಗೆ ಸಹಾಯಮಾಡಬಲ್ಲಿರಿ ದಯವಿಟ್ಟು ಹೆಲ್ಫ್ ಮಾಡಿ ದಯವಿಟ್ಟು. "

" ಸರಿ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ಪ್ರತಿಫಲಿಗಳಿಗೂ ಅವರ ಉತ್ತರವನ್ನು ಪತ್ರ-ಮುಖೇನವೇ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನ ವಿಳಾಸವನ್ನು ಅದೋ ಅಲ್ಲಿರುವ ಕಾಗದದಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಹೋಗು. ಎರಡು ದಿನದ ನಂತರ ನನ್ನ ಉತ್ತರ ನಿನಗೆ ತಲುಪುತ್ತದೆ. " ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಗದವೊಂದನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಹೇಳಿದರು.

ನಾನು ಆತ ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಮಾಡಿ ಹೊರಬಂದೆ.

ಎರಡು ದಿನಗಳ ನಂತರ ನನಗೆ ಅವರ ಪತ್ರ ಬಂದಿತು. ಕೇವಲ ಎರಡು-ಮೂರು ಸಂದೇಶಗಳು,

’ ನಾನು ನಿನ್ನ ತಾಯಿಯ ತೊಂದರೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲು ಒಪ್ಪಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಕಂಡಿತ ಆಕೆಯ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮಾಮೂಲಿಯಂತೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ನನಗಿದೆ, ನಾನು ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡುವಾಗ ನೀನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡು ಇವತ್ತು ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗು. ಎಡ ಭಾಗದಿಂದ ಮೂರನೇ ಗಿಡದ ಹೂಜಿಯ ಕೆಳಗೆ ಕೀಲಿ ಕೈ ಇದೆ. ಮನೆಯ ಒಳಗೆ ನಾವು ಅಂದು ಮೊದಲು ಭೇಟಿಯಾದ ಸ್ಥಳದ ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋಗು... ಮೊದಲು ಅಲ್ಲಿನ ಪತ್ರ ಓದು ನಂತರ ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ತೆಗಿ... ದಯವಿಟ್ಟು ನಾನು ಹೇಳಿದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಡು. ’

ನಾನು ಆತ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು , ನನ್ನ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಂಡು ಹಿಡಿಯುತ್ತಾರೋ ಎಂಬ ಸಂದೇಹವನ್ನೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ ಆತನ ಅತಿಮಾನುಶ ಶಕ್ತಿಗಳು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಂದೇಹವನ್ನೂ ಉಳಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.

ನಾನು ಆತ ಹೇಳಿದಂತೆ ಅವನ ಮನೆಗೆಹೋದೆ. ನಾನು ಆ ನಂತರ ಆತ ಹೇಳಿದಂತೆ ಆ ರೂಮಿಗೆ ಹೋದೆ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪತ್ರ ಗಾಳಿಗೆ ಕುಣಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಓದಲು ತೊಡಗಿದೆ.

’ ನಿನ್ನ ತಂದೆಯ ಮುಖಕ್ಕೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಏನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆತ ಕೇವಲ ಆಸಿಡ್ ಬಿದ್ದಂತಿರುವ ಒಂದು ಮುಖವಾಡವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಿದ್ದ!!. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ನೀನು ಚಿಂತೆಪಡುವುದು ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದು ನೀನು ನಾನು ಹೇಳಿದ ಮುಂದಿನ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದಾಗ ನಿನಗೇ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ’

ನನ್ನ ಹೃದಯ ಬಡಿತ ನನಗೇ ಕೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಬೇರೇ ಅನುಮಾನವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಬಟ್ಟೆಯೆಡೆಗೆ ಚಲಿಸತೊಡಗಿದವು... ನನ್ನ ಕೈಗಳು ಅದನ್ನು ಸರಿಸತೊಡಗಿದವು.

ನನ್ನ ತಂದೆ ತನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಆತ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಆ ಅಪೂರ್ವ ಜನಾಂಗವೊಂದರ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಬದುಕದಿರಲಿ ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶ...

ಕೊನೆಗೆ ನನ್ನ ಕಾಲಿಗೆ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಏಕೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ನ ಕವಚವೊಂದು ಮುತ್ತಿಕೊಂಡಿತ್ತು? ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.

" ನಾನು ಆತ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು , ನನ್ನ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಂಡು ಹಿಡಿಯುತ್ತಾರೋ ಎಂಬ ಸಂದೇಹವನ್ನೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ " , " ಕಂಡಿತ ಆಕೆಯ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮಾಮೂಲಿಯಂತೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ " ಎಂಬ ವಾಕ್ಯಗಳಿಗೆ ಪುಷ್ಠಿ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.

ಬಟ್ಟೆಯ ಪರಿಧಿಯ ಆಚೆಗೆ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ’ ಶಶಿಧರ್/ನಿನ್ನ ____ ’ ಎಂಬ ಬಾಣದ ಗುರುತುಳ್ಳ ನೀಲಿ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಫಳಫಳನೆ ಮಿನುಗುತ್ತಾ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದವು!!!!!!

*******

ಈ ಕತೆಯನ್ನು ಓದುವತನಕ ನನಗೇನೂ ಅಂತಹವಿಚಿತ್ರ ಎನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.ಮಾಮೂಲಿ ಊಹೆಯ ಜಾಲದ ಕತೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದೆ ಆದರೆ ನನಗೆ ಈ ಕತೆ ಸಿಕ್ಕ ಸ್ಥಳ,ಅದು ನನ್ನನ್ನು ತುಂಬಾ ಯೋಚನೆಗೀಡು ಮಾಡಿತ್ತು.ಅದು ನನ್ನ ಎರಡು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ದೈವಾದೀನರಾದ ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಡೈರಿ. ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಸತ್ಯ ಕತೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವ ಹವ್ಯಾಸವಿತ್ತು.ಎಲ್ಲ ಕತೆಗಳನ್ನೂ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದರೂ ಇದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.ನಾನು ಇದನ್ನು ಯಾಕೆ ಪ್ರಕಟಿಸದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕತೆ ಇವರಬಳಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆಂದು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಓದಿದ್ದೆ.

ಆದರೆ ಈಗ,ನನಗೆ ಬೆವರಿನ ಪ್ರಕಟಣೆಯ ಘೋಷಣೆ ಕೇಳಿಸುತಿತ್ತು.

ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳಿಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದಿಂದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ನ ಹೊರಕವಚವೊಂದನ್ನು ಹಾಕಲಾಗಿತ್ತು!!!!!!

~~~~~~

ಟಿಪ್ಪಣಿ:- ಇದೊಂದು ಸೈ-ಫ಼ೈ ಅಥವಾ ಫಿಕ್ಷನ್ ಕತೆಯಲ್ಲ.ಒಮ್ಮೆ ಇದನ್ನು ಮೊದಲಿನಿಂದ ಓದಿ...ಈ ಬಾರಿ ನೀಲಿ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ನೀಲಿಗಟ್ಟಿದ ಹಳೆಯ ಕರಾಳ ನೆನೆಪುಗಳು

ಎಂದು ಮನನಮಾಡುತ್ತಾ....