Part-2

" ಅದಕ್ಕೇ ನನ್ನನ್ನು ವೈದ್ಯನೆನ್ನುತ್ತಾರೆ " ಎಂದು ಸಣ್ಣನೆ ನಕ್ಕರು ಶಶಿಧರ್ . ಆತನನ್ನು ಬಹುವಚನದಲ್ಲಿ ಕರೆಯುವುದು ಒಳಿತೆನಿಸಿತು...ಆತನ ವಯಸ್ಸಿಗೂ ಆತನ ಬುದ್ದಿವಂತಿಕೆಗೂ...

" ಆ ಸಂತೋಶ ನನಗೆ ನಾನೊಬ್ಬ ಪವಾಡಪುರುಷನೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ನನಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡಿತು.ನಾನು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಹೋಗುವೆನೋ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಾನು ಬರಿಗಾಲಿನಲ್ಲಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಪಾದದ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತು ಮೂಡುತಿತ್ತು.ನನ್ನ ಕಾಲಿನ ನೀಲಿಗಟ್ಟುವಿಕೆ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಕ್ತವಾದರೂ ಆ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಮೂಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು.ದಿನೇ ದಿನೇ ನಾನು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಸಂಗತಿಯೇನೆಂದರೆ ಈ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳು ನನಗೊಬ್ಬನಿಗೇ ಕಾಣುತಿದ್ದವು.ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.ಇದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಹಾಲಿವುಡ್ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದ ಸೂಪರ್ ಮ್ಯಾನ್-ಸ್ಪೈಡರ್ ಮ್ಯಾನ್ ಗಳು ಹೇಗೆ ತಮ್ಮ ನಿಜರೂಪವನ್ನು ಮರೆಮಾಚುತಿದ್ದರೋ ಹಾಗೆ ನಾನು ಒಬ್ಬ ಆದರೆ ನಿಜ ಜೀವನದ ಹೀರೋ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು, ನಮ್ಮ ಆಫೀಸ್ ನಿಂದ ಪೂರ್ಣ ಭಾರತ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವವರೆಗೂ... "

" ಅಯ್ಯೋ! ಅಂತಹ ತಪ್ಪನ್ನೂ ಮಾಡಿ ಬಿಟ್ಟೆಯಾ ? "

" ಯಾಕೆ? "

" ಏಕೆಂದು ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲವೇ? " ಆತನ ತುಟಿಗಳಲ್ಲಿ ನಸುನಗು ಮಾಯವಾಗಿ ಗಾಬರಿ ಮನೆಮಾಡಿತು.

" ಅದೂ ಸರಿ ಎನ್ನಿ.... ನಾವು ಎಲ್ಲರಂತೆ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೋ ಪ್ರೇಕ್ಷಣೀಯ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೋ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೋದೆವು. ಹಂಪಿ,ಜಲಿಯನ್ ವಾಲಾಬಾಗ್,ದೆಹಲಿಯ ಕೋಟೆಕೊತ್ತಲುಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಏನೂ ತೊಂದರೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ತೊಂದರೆ ಶುರುವಾದದ್ದೇ ನಮ್ಮ ಪ್ರವಾಸದ ಕೊನೆಯ ಸ್ಥಳವಾದ ಅಂಡಮಾನ್ ಸೆಲ್ಲ್ಯುಲಾರ್ ಜೈಲ್ ನಲ್ಲಿ..! "

ಏಕೋ ಶಶಿಧರ್ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅಂಡಮಾನ್ ಹೆಸರೆತ್ತುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಬೆವರಹನಿಗಳು ಮೂಡುತಿದ್ದವು.ಆ ಬೆವರು ನನಗೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಚಿರಪರಿಚಿತ ಏಕೆಂದರೆ ಅಂಡಮಾನ್ ನಲ್ಲಿ ಅದು ನನಗೂ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿತ್ತು.ಆದರೂ ಆತನಿಗೆ ನನ್ನ ಕತೆಯೆಲ್ಲ ಮೊದಲೇ ತಿಳಿದಿರುವುದೇನೋ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಾಸ್ತಿಕನಾದ ನನಗೂ ಅದರಲ್ಲೂ ಇತ್ತೀಚಿನ ಘಟನೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತನಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಆಸ್ತಿಕತೆಯನ್ನು ನಂಬಲೇ ಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಗೊಳಿಸಿತಿತ್ತು.ನಾನು ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಿಡಿದಾದ ಒಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರಿನೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಶುರುಮಾಡಿದೆ.

" ಸೆಲ್ಲ್ಯುಲಾರ್ ಜೈಲ್ ಒಂದು ಮ್ಯೂಸಿಯಂ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ , ಅದು ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಇತಿಹಾಸ ಮೈವೆದ್ದು ಬಂದಂತೆ ಅನಿಸುವ ವಿಚಿತ್ರ ಸ್ಥಳ. ವೀರ್ ಸಾವರ್ಕರ್ ಅಲ್ಲಿದ್ದರೆಂಬುದು ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕಂಡುಬರುವ ಸತ್ಯಗಳು ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ನಿಜವಾದ ರೂಪ ಎಷ್ಟು ಭಯಾನಕವೆಂದರೆ ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ’ ಪ್ಯಾಪಿಲಾನ್ ’ ತಕ್ಷಣ ಜ್ನಾಪಕಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. "

" ಗೊತ್ತಿದೆ ಬಿಡಿ. ಸ್ವಪ್ನದಲ್ಲಿಯೂ ಅಲ್ಲಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ನೆನೆಯಲು ಭಯವಾಗುತ್ತದೆ. "

" ನೀವೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀರಾ ? "

" ಹಣೆಬರಹ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿ ಬರೆದಿತ್ತು.ಮುಂದೆ ಹೇಳಿ "

ಆತ ಸ್ವಲ್ಪಗೊಂದಲಮಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಆತನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರವಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯುತಿತ್ತು. ಈತ ನಿಜವಾಗಿ ಮನೋವೈದ್ಯನಾಗಿ ಮಂತ್ರ-ತಂತ್ರ ಕಲಿತಿದ್ದಾನೋ , ಮಂತ್ರ-ತಂತ್ರದೊಳಗೆ ಪರಿಣಿತನಾಗಿ ನಂತರ ಮನೋವೈದ್ಯನಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನಟಿಸುತಿದ್ದಾನೋ ತಿಳಿಯದಾಯಿತು.

" ನಾವು ಸೆಲ್ಲ್ಯುಲಾರ್ ಜೈಲ್ ನಿಂದ ವಾಪಸ್ಸುಬರಲು ತೆರಳಿದಾಗ ರಾತ್ರಿ ತುಂಬಾ ಕತ್ತಲಿತ್ತು.ನಾವು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿ ೨೨೩ ಮೂಲಕ ಫೆರಾಗಂಗ್ ದಾಟಿ ಪೋರ್ಟ್ ಬ್ಲೇರ್ ಗೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ನಾವು ಬಂದಿದ್ದ ಟೂರಿಸ್ಟ್ ವಾಹನ ಆಗಲೇ ಉಳಿದ ಪ್ರಯಾಣಿಕರೊಡನೆ ನಿರ್ಗಮಿಸಿತ್ತು. ನಾವು ಐವರಿದ್ದೆವು,ಆಟೋ-ಗೀಟೋ ಆಗಿಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ನಮ್ಮವರಿಗೆ.ಕಾರು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಯ್ತು. ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದವರನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಅವರು ಇಲ್ಲಿಂದ ಈ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಎರಡು ಕಿ.ಮೀ ನೆಡೆದರೆ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ದೊರಕುತ್ತದೆ , ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಎಂದ.ನಾವು ಐದೂಜನ ಹೋಗುವುದು ಸಮಂಜಸವೆನಿಸಲಿಲ್ಲ.ಸರಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಬಿಯರ್ ಬಾಟಲಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ನೆಲದಮೇಲೆ ತಿರುಗಿಸೋಣ ಯಾರಕಡೆಗೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೋ ಅವರು ಹೋಗಲಿ ಎಂದರು.ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಆಟಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯ,ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕುಡಿಗಳಲ್ಲವೇ, ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ತುಂಬಾ ಸುಲಭವಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹರಡುತ್ತವೆ. ಕತೆ-ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಈ ತರಹ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಾಗ ಮುಖ್ಯಪಾತ್ರವೊಂದೇ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಆದರೆ ಅದು ಹುಸಿಯಾಯಿತು!!. ಬಾಟಲಿ ತನ್ನ ತಿರುಗಾಟನಿಲ್ಲಿಸಿ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ’ ಬಲಿಕೊಡುವ ಸಮಯ ಬಂದಾಯ್ತು’ ಎಂಬಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ಗುರಿಮಾಡಿ ನಿಂತಿತು!. ಮಿಕ್ಕ ನಾಲ್ವರು ನಕ್ಕು ಕೇಕೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ನನ್ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿಕೊಟ್ಟರು.ಎರಡು ಕಿ.ಮೀ ದೂರಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ತರಲೆ ಬೇಕಾ? ಎಂದು ಅನ್ನಿಸದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.

 ನಾನು ಸುಮಾರು ಒಂದೂವರೆ ಕಿ.ಮೀ. ದೂರಬಂದಮೇಲೆ ನನ್ನನ್ನು ಯಾರೋ ಹಿಂಬಾಲಿಸುವಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು.ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಯಾರ ಸುಳಿವೂ ಇಲ್ಲ.ಮತ್ತಷ್ಟು ದೂರ ಹೋದಾಗ ತರಗಲೆಗಳ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿತು!. ಭಯ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು.ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿನ ಬ್ಯಾಟರೀ ಚಾಲಿತ ದೀಪವೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಯಾವ ಬೆಳಕೂ ಕಾಣಲೊಲ್ಲದು.ಹಿಂದಿರುಗಿ ಸದ್ದಾದಲ್ಲಿ ಟಾರ್ಚ್ ಬಿಟ್ಟು ನೋಡಿದೆ ಮತ್ತೆ ಯಾರ ಸುಲಿವೂ ಇಲ್ಲ,ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಹಿಂದಿನ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಒತ್ತು ಕೊಟ್ಟದ್ದಕ್ಕೆ ಮುಂದೆ ನೋಡದೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೆ ಆಗ ಆಯಿತು ಅರಿವು ನನ್ನ ಕಾಲು ಸಣ್ಣ ಗುಂಡಿಯೊಳಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟದ್ದರಿಂದ ಆಯತಪ್ಪಿತು, ಚಪ್ಪಲಿ  ಕಿತ್ತು ಬಂದಿತು. ಮುಂದೆ ನಡೆಯಲಾರದಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟಿತು.ನಾನು ಆ ಚಪ್ಪಲಿಯನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನಾಲ್ಕುಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಲೂ ಹತ್ತು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಲು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಷ್ಟು ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತಿತ್ತು.ನನ್ನ ವಿಪರ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ನಾನೇ ಹಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಎರಡೂ ಚಪ್ಪಲಿಗಳನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಹೊರಟೆ.ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಮಿಂಚುಹುಳುಗಳ ಜಾತ್ರೆಯೊಂದು ಒಟ್ಟದಂತೆ ಬೆಳಕಿನ ಮಹಾಪೂರವೇ ಹರಡಿತು.ಅರರೆ ಇದು ಸೀದಾ ಸಾದಾ ಬೆಳಕಲ್ಲ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿದೆ ! ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ನನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ರಾತ್ರಿಹೊತ್ತು ಮದುವೆಯ ಸಂಭ್ರಮಹೊಂದಿದ ಮನೆಯೊಂದು ಹೇಗೆ ದೀಪಾಲಂಕ್ರತಗೊಂಡಾಗ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಕಾಣುವುದೋ ಹಾಗೆ ಗೋಚರವಾಯಿತು.ಸುತ್ತಲಿನ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಚೆಂಡಾಡಿ ರಣಕೇಕೆ ಹಾಕಿದಂತೆ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣ ಏಕಚಕ್ರಾದಿಪತ್ಯ ನಡೆಸಿತ್ತು.ನನ್ನ ಟಾರ್ಚು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಸಂದೇಹ ಬರುವಷ್ಟು ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುವ ಬೆಳಕು.ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಆನಂದಿತನಾದೆ,ಅದೇ ನಾನು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪು ಶಶಿಧರ್ ರವರೆ ,ನಾನು ನಿಜವಾಗಿ ಮೈಮರೆತಿದ್ದರಿಂದ ಹಿಂದೆಯೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದು ಬಿಟ್ಟೆ ಸರಕ್ಕನೆ ಎನೋ ನನ್ನ ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಾಟಿಕೊಂಡಿತು.ನೋವು ಅರಿವಾಗುತಿತ್ತು,ಕಣ್ಣು ಮಂಜಾಗುತಿತ್ತು,ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಎನಾಯಿತೋ ತಿಳಿಯದಾಯಿತು. "

ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತಿದ್ದ ಶಶಿಧರ್ ಸಣ್ಣನೆ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕ.

" ಏಕೆ ನಗುತಿದ್ದೀರಿ?! " ನನ್ನ ದನಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಜೋರಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು.

" ಏಕಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ.ಮತ್ತೆ ಮರುಕಳಿಕೆ ಎನ್ನುವುದು ಸಿನಿಮೀಯವಲ್ಲ. "

" ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿ... "

" ನಾಗರೀಕತೆ ಅರಿಯದ ಜನ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಅಲ್ಲವೇ? "

" ಹೌದು!! " ಈಗ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳುವ ಸರದಿ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು.ಏಕೆಂದರ ನನ್ನ ಮುಂದಿನ  ಕತೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಸುತ್ತಲಿತ್ತು. ನಾನೇ ಮುಂದುವರೆಸಿದೆ,

" ನಾನು ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಾಗ ಗುಡಿಸಲೊಂದರ ಒಳಗಿದ್ದೆ.ನನ್ನ ಬಟ್ಟೆಗಳು ನನ್ನ ಮೈಮೇಲಿನಿಂದ ಪಲಾಯನಗೈದಿದ್ದವು.ನನ್ನ ಗುಡಿಸಲೊಳಗೆ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.ನಾನು ತುಂಬಾ ನಿಶ್ಯಕ್ತನಾಗಿದ್ದೆನಾದ್ದರಿಂದ ಏಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ ಕಣ್ಣು ತನಗಾದ ಅತ್ಯಂತ ಸುಸ್ತಿನಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದವು,ನಾನು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚುವ ಮುನ್ನ ಕಂಡ ಒಂದು ಸಂಗತಿ ನನ್ನ ತೊಡೆಗಳು ತೆಂಗಿನ ಗರಿಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ್ದವು..!!! "

" ಜರವಾ...!! "...

To be continued in Post 3................